...Lima to Buenos Aires...

El final...

2008-12-26T16:07:00.013+01:00

De kerstdagen verlopen hier heel rustig. De stad is rustig en stil... Buiten om 12u ´s nachts op kerstavond! Dan wordt iedereen hier gek, begint te roepen op straat en vuurwerk aan te steken. Net alsof we WO III meemaken :). Want mooie vuurpijlen kennen ze niet, alleen veel knallen... en heeeel luid :).

Kerstdag zelf wordt voor ons de dag om de laatste plaatsen te bezoeken in BA die ons nog onbekend zijn. Met als hoofddoel La Boca.

Je bent niet in BA geweest als je niet rondgelopen hebt in El Caminito. Een oude achterbuurt in de haven waar een kunstenaar de huizen zwaar te lijf is gegaan met grote verfborstel en een hele schiplading gekleurde verf. Het restultaat is een gezellige buurt, veel cafeetjes, restaurantjes, tango shows op straat,..., en veel toeristen natuurlijk.

En aangezien het kerstmis is, genieten we van de rust op de metro die voor 1 keer bijna leeg rondrijdt... buiten die paar toeristen die naar La Boca willen :).

Zo kwam het einde van onze reis (veel te snel) in zicht...
De regering was nog niet gevormd voor we vertrokken, en is al gevallen voor we met onze 2 voeten in België staan. Mooie vooruitzichten voor ons belgenlandje... misschien moeten we ons morgen overslapen en het vliegtuig missen...
Maar dan zouden we jullie allemaal veel te hard missen :).

Voor diegenen die zich stierlijk vervelen: wij landen zondag 28 december om 14u00 in Zaventem.

Nog een vrolijk kerstfeest en alvast een heel gelukkig nieuwjaar allemaal!!

Tot snel!

Uruguay: het beachresort-paradijs van Zuid-Amerika

2008-12-22T16:30:00.038+01:00

Uruguay ligt ten noorden van Argentinie, eigenlijk gewoon aan de overkant van een grote rivier.

Om er te geraken nemen we een overzetboot, de Buquebus. Zo een beetje hetzelfde als de overzetboten van Belgie naar Engeland, Gigantisch! Met 4 verdiepingen, een winkel, een buitenterras op het dek,...

Na 3 uur varen gaan we in Colonia aan land. Ons einddoel in Uruguay is Punta del Este. Waarom daar? Eigenlijk voornamelijk omdat buiten de hoofdstad, dit de enige plaats is waar je een kitesurfschool hebt. Iets waar Pieter heel hard naar uitkijkt!

We maken natuurlijk van de gelegenheid gebruik om een paar tussenstops te maken voor we in Punta del Este aankomen:

Colonia:

Onze eerste ontmoeting met de Uruguaanse cultuur. Het lijkt net alsof we ergens in het zuiden van Europa zijn gestrand. Het oude stadscentrum is heel gezellig met kleine straatjes, kleine kunstgallerijen, winkeltjes en restaurantjes. De kust lijkt wat op de betere plaatsjes aan de belgische kust, maar dan met hier en daar een palmboom.

Wat wel heel hard opvalt is dat het hier een stuk duurder is dan in Argentinie.

Montevideo:

De volgende dag nemen we een bus, die langs de kust verder naar het noorden rijdt. 3u later staan we in Montevideo, hoofdstad van Uruguay. Op een paar mooie gebouwen en een hoop betaalbare winkels na (waar Laura maar al te graag eens in rondsnuffelt), valt er eigenlijk niet veel te beleven. We dwalen wat rond in de stad en maken een lekker avondmaal in ons hostel.

Punta del Este:

Weer een dag verder... en onze eindbestemming in Uruguay. Deze stad is gekend om zijn aantrekkelijke beachresorts en mooie stranden. Zo komen bijvoorbeeld Pamela Anderson en Shakira hier regelmatig eens langs. En dat betekent ook dat de huurprijzen van een huis echt ronduit belachelijk hoog zijn! Als we wat aan het praten zijn met mensen die hier wonen blijkt dat je hier je huis kan verhuren voor 20.000 us dollar voor 3 weken. Ok, het huis is wel mooi en er is een zwembad en zicht op zee. Maar het moet gezegd zijn, dit is hier echt niet de mooiste kust ter wereld hoor!

Uruguay ligt ten noorden van Argentinie, eigenlijk gewoon aan de overkant van een grote rivier.<div>Om er te geraken nemen we een overzetboot, de buquebus.  Zo een beetje hetzelfde als de overzetboten van Belgie naar Engeland, Gigantisch!  Met 3 verdiepingen, een winkel, een buitenterras op het dek,...</div><div> </div><div>Na 3 uur varen gaan we in Colonia (in Uruguay) aan land.  Ons einddoel in Uruguay is Punta del Este.  Waarom daar?  Eigenlijk voornamelijk omdat buiten de hoofdstad, dit de enige plaats is waar je een kitesurfschool hebt.  Iets waar Pieter heel hard naar uitkijkt!</div><div>We maken natuurlijk van de gelegenheid gebruik om een paar tussenstops te maken voor we in Punta del Este aankomen.</div><div><br /></div><div>Colonia:</div><div>Onze eerste ontmoeting met de Uruguaanse cultuur.  Het lijkt net alsof we ergens in het zuiden van Europa zijn gestrand.  Het oude stadscentrum is heel gezellig met kleine straatjes, kleine kunstgallerijen, winkeltjes en restaurantjes.  De kust lijkt wat op de betere plaatsjes aan de belgische kust, maar dan met hier en daar een palmboom.</div><div>Wat wel heel hard opvalt is dat het hier een stuk duurder is dan in Argentinie.</div><div><br /></div><div>Montevideo:</div><div>De volgende dag nemen we een bus, die langs de kust verder naar het noorden rijdt. 3u later staan we in Montevideo, hoofdstad van Uruguay.  Op een paar mooie gebouwen en een hoop betaalbare winkels na (waar Laura maar al te graag eens in rondsnuffelt), valt er eigenlijk niet veel te beleven.  We dwalen wat rond in de stad en maken een lekker avondmaal in ons hostel.</div><div> </div><div>Punta del Este:</div><div>Weer een dag verder... en onze eindbestemming in Uruguay.  Deze stad is gekend om zijn aantrekkelijke beachresorts en mooie stranden.  Zo komen bijvoorbeeld Pamela Anderson  en  Shakira hier regelmatig eens langs.  En dat betekent ook dat de huurprijzen van een huis echt ronduit belachelijk hoog zijn!  Als we wat aan het praten zijn met mensen die hier wonen blijkt dat je hier je huis kan verhuren voor 20.000 us dollar voor 3 weken.  Ok, het huis is wel mooi en er is een zwembad en zicht op zee.  Maar het moet gezegd zijn,  dit is hier echt niet de mooiste kust ter wereld hoor!</div><div><br /></div><div>Gelukkig vinden wij iets veel betaalbaarder :). We vinden een super Hostel.  Heel gezellig, niet te veel kamers, heel rustig, 500 m van de zee,... .De uitbaters (moeder en dochter) zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam.  's Avonds wordt er voor een democratische prijs een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en we hebben een kamer met zicht op de zee!</div><div>Heerlijk uitrusten, zonnen, shoppen, kitesurfen, wandelen,... gewoonweg genieten van onze laatste dagen vakantie.</div><div> </div><div>De eerste avonden brengen we door met Mitch en Chantel.  Een australisch koppel dat we doorheen de reis al heel vaak tegen het lijf liepen.  Dit zorgt er voor dat we 's avonds de nodige pintjes en flesjes wijn leeg krijgen.  </div><div><br /></div><div>En nu... de laatste dag in Uruguay.  We verbranden nog eens bijna van de zon al spelend in de golven en al wandelend op het strand.  Morgen de bus en de boot terug naar Buenos Aires voor Kerstmis!</div><div><br /></div><div><br /></div>

Gelukkig vinden wij iets veel betaalbaarder :). We vinden een super Hostel. Heel gezellig, niet te veel kamers, heel rustig, 500 m van de zee,... .De uitbaters (moeder en dochter) zijn heel erg vriendelijk en behulpzaam. 's Avonds wordt er voor een democratische prijs een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en we hebben een kamer met zicht op de zee!

De eerste avonden brengen we door met Mitch en Chantel. Een australisch koppel dat we doorheen de reis al heel vaak tegen het lijf liepen. Dit zorgt er voor dat we 's avonds de nodige pintjes en flesjes wijn leeg krijgen.

Wat doen we hier nog? Heerlijk uitrusten, zonnen, shoppen, kitesurfen, wandelen,... gewoonweg genieten van onze laatste dagen vakantie.Onze kerstdagen spenderen we in Buenos Aires. We wensen jullie in ieder geval een warme, gezellige kerst toe. Santé!!

Watervallen, kaaimannen, regenwoud, knalblauwe papegaaien,...

2008-12-10T17:07:00.015+01:00

Buenos Aires:

Begin december zijn we heelhuids aangekomen in BA (Buenos Aires). En zijt maar zeker dat rondbollen in BA geen makkie is, voor de chauffeur niet en voor de co-piloot niet.

Na even rondrijden dan toch de hostel "Metro II" gevonden.

We waren net te laat om de auto binnen te brengen. Dan maar de auto een nacht in een bewaakte parking naast de deur laten staan voor 22 peso's = 6 euro.

De volgende dagen zijn relaxed: uitslapen, rondslenteren, fokkietje drinken, internetten, info zoeken rond de Iguazu watervallen, een wandeling door Puerto Madryn,... De laatste 15 jaar werd in deze haven nieuw leven geblazen. Het zou op dit moment de jongste buurt zijn van de stad. De dokken staan ook vol met restaurantjes, dan wel aan de duurdere kant maar we laten ons toch weer verleiden.

Iguazu (1 van de grootste watervallen ter wereld):

Nadat we door een vergissing in de uren, de eerste bus gemist hebben, nemen we om 18u de bus naar Iguazu, vlak aan de grens met Brazilië. De rit duurt 19 uren. Klinkt heel lang maar de bussen zijn hier echt super! De zetel gaan bijna helemaal plat, er zijn maar 30 plaatsen in de bus (ipv 52 in Europa!), en je krijgt er wijn bij het eten en een glaasje champagne voor achteraf :), en dat allemaal voor 80 Euro heen en terug.

7 december voor de middag komen we aan. Het eerste wat opvalt is de donkerrode kleur van de grond en natuurlijk de hitte. Je hoeft nog niet te bewegen of je begint spontaan te zweten en plakken.

We vragen eerst info rond alle mogelijkheden die er zijn om de watervallen te bezoeken. Voor vandaag regelen we vervoer naar de watervallen aan Braziliaanse kant. Die zouden we in 2 uren gezien krijgen.

We vinden een kamer met badkamer en een zwembad voor een redelijke prijs, en het is toch maar voor 1 nacht. We hebben nog een uur de tijd voor vertek naar Brazilie. Wat doet een mens dan in deze omstandigheden...een duik nemen!!

De watervallen in Brazilie zijn de moeite. Aan deze kant krijg je, in vergelijking met Argentinie, eerder een volledig overzicht van alle watervallen en er is er maar 1 waar je heel dichtbij kan komen. Ongeloofelijk wat je hier te zien krijgt! Maar heet...!!

Na de watervallen hebben we nog tijd om een bezoekje te brengen aan een dierenpark.

Weer een duik nemen, douchen en een lekkere, dikke, sappige steak verorberen.

De 2e dag bezoeken we de watervallen aan Argentijnse kant. Dit is nog groter en nog mooier. Het geheel ligt midden in een tropisch regenwoud. Het is net alsof je door een dierentuin loopt.

We varen ook even rond op de rivier aan de bovenkant van de waterval en genieten van de rust en de fauna en flora rondom ons...

Tijdens het rondwandelen zie de meest gekke en prachtige dieren en vogels. Kaaimannen in het water, stokstaartjes, reuzevlinders, toekans, leguanen, en nog een hele hoop andere.

Als kers op de taart nemen we een boot tot vlak aan een waterval. Je krijgt een volledige douche... een zalige afkoeling!

En dan is het weer tijd om verder te gaan... Terug naar BA!

Wat nu?

We hebben ondertussen weer 3 dagen BA achter de rug. Rustig wat rondlopen en opzoek gaan wat we volgende 3 weken nog zullen uitspoken zijn de hoofdbezigheden.Zo´n 3 uur geleden hebben we de knoop doorgehakt: We gaan naar Uruguay!

13 December vertrekken we met de boot vanuit de haven...

Het Lakedistrict...een sprookje

2008-12-04T14:02:00.017+01:00

Parque Nacional Perito Moreno

Na El Chalten hebben we nog een lange weg te gaan tot onze volgende stop in het nationaal park van Perito Moreno. De weg is maar half berijdbaar: te veel wind, grote en kleine stenen, putten, stof,…

Maar je kan hier ook aangenaam worden verrast als plots, in the middle of nowhere, de weg overgaat in asfaltweg. Gewoonweg zalig! Het is al donker als we in het park aankomen. De camping aan de ingang van het park is verdwenen maar we mogen van de parkrangers één nacht onze tent opzetten. De volgende dag rijden we 16 km verder naar een nog wel bestaande camping, aan Lago Burmeister. Er is geen kat te bespeuren, enkel wijzelf :), ons tentje, een groot meer, een bos, 2 condors in de lucht en een vervallen kotteke om je ding te kunnen doen. We blijven 2 dagen en genieten van de rust, de eenzaamheid.

Esquél
Deze stad is de uitvalsbasis voor onze trip naar het volgende nationale park. Alvorens we in Esquél arriveren, rijden we nog langs het stadje Perito Moreno, waar we op een stomme camping slapen, Rio Mayo, om te tanken en Gobernador Costa om nogmaals te tanken.

In Esquél slapen we 2 nachten in een residentie, in een 2pers kamer. Dit is plots luxe! Een TV, een zacht en groot bed, een eigen badkamer, geen wind, warmte...En als we in de stad rondlopen krijgen we het gevoel plots in de beschaafde en bewoonde wereld te zitten.

Parque Nacional Los Alerces

Het park ligt een dikke 35 km van Esquél. Onderweg zien we een 20-tal vogels rondzweven. Er ligt een dood schaap en dus een ideale maaltijd voor roofvogels. Wat blijkt is dat er een aantal condors bij zijn. Pieter probeert dichterbij te komen om foto's te kunnen trekken, niet gemakkelijk!

Aangekomen in het park, zoeken we eerst een gratis campingplaats. Het park is gigantisch (263,000 hectare) dus keuze genoeg. Maar gezien onze eeuwig bestaande luiheid nemen we de eerste die we tegenkomen. Camping 'Las Rocas', verschillende graspleinen met genoeg bomen om de nodige schaduw te vinden. En vlak naast een heel groot, mooi blauw meer. Het toffe aan al die meren is dat al het water drinkbaar is... Daar kunnen we in België nog iets van leren!
De volgende 2 dagen bestaan vooral uit luieren! Enkel uitslapen, in het zonnetje liggen (het is heet en windstil), en om het halfuur het koude water trotseren om afgekoeld te geraken. Een schoon leven...

Maar dan... valavond...

De lucht wordt stilaan donker. Niet alleen van de zon die onder gaat maar ook van de muggen!! En niet 5 of 10 muggen, honderden muggen. Je kan bij schemering niet buiten blijven staan, nog nooit gezien! Dus duik onze tent in en niet meer buiten komen..

De laatste dag in het park gaan we de Alerces bomen bezoeken, 34 km verder. Daar nemen we de boot van Puerto Chucao naar de trail 'El Alerzal'. Je moet de boot nemen, dit is de enigste manier om er te geraken. Met een gids maak je daar een wandeling van 2 uur. De moeite, alleen spijtig dat de gids geen engels spreekt. De apotheose van de trail is de 2500 jaar oude boom 'El Abuelo' (de grootvader) die 55m hoog is en een diameter van meer dan 2 m heeft! (De foto hieronder is een andere boom. Maar deze was veel mooier :) ).

Bariloche

We overnachten in het rustige El Bolsón alvorens in Bariloche aan te komen en genieten ´s avonds van wat sociaal contact met een Ier, een Italiaanse en een Amerikaan. Geweldig trio!

De Ier laat zich meeslepen door Zuid-Amerika door zijn italiaans lief, die net haar haren heeft afgeschoren en een al even heerlijk iers accent heeft. De Amerikaan is net in Chili gestopt met werken als leraar, wat hij haatte. En reist nu wat rond met zijn laptop en zijn hemden en dassen. Hij slaapt op campings, maar had tot voor gisteren geen slaapzak of tent. Dus maakte hij gebruik van zijn hemden om een zacht bed te maken onder de open hemel. Hij overweegt nu om een tent te kopen, zei hij ´s morgen bij een fles wijn :).

Bariloche is een belangrijk punt voor toeristen. Alle info kan je hier vinden rond vliegvissen, mountain biking, skieën, Parque Nacional Nahuel Huapi, trekking, paardrijden, raften,... Hier is duidelijk een overaanbod aan activiteiten.

We vinden een heel leuke hostel, net iets buiten het centrum. Het is een huis/chalet met een aantal dorms en 2 pers kamers, ruime keuken, living met TV, terras, internet en aangename mensen van overal. Het is er zo leuk dat we langer blijven dan voorzien.

De voorlaatste dag gaan we samen met een meisje van Australië de Circuito Chico doen. Met de auto rijden we langs uitkijkpunten, verborgen playa's en het resort LLao LLao, een poepchique hotel.

Ruta de los Siete Lagos

Dit is een befaamde route die langs vele meren en bossen passeert, met prachtige uitzichten onderweg. De weg is niet geasfalteert, maar dat maakt alles zo veel mooier en echter.

Onderweg stoppen we in Villa la Angostura. Een klein maar gezellig stadje waar we mountainbikes huren voor een rit door Parque Nacional los Arrayanes. 24 km heen en terug met het nodige klimwerk en de nodige trappen! Vermoeiend maar leuk! Dat verdient bij aankomst een lekker ijsje.In Junin de los Andes zoeken we een camping mét douches. (Ja, al die gratis campings zijn meestal wel heel mooi gelegen, maar omdat ze gratis zijn is er dan ook niks. Buiten soms een hokje met een gat in de grond, dat dient als wc)

Neuquén

Onderweg naar Neuquén stoppen we in het stadje Villa El Chocon. In deze regio werden in de jaren '90 fosielen gevonden van de grootste vleesetende dinosauriër die wij kennen. Er is een museum aan gewijd, waar wij een kijkje gaan nemen. Indrukwekkend wel!

Neuquén is een grote stad. We stoppen er enkel om te internetten en te eten. De camping moeten we buiten de stad zoeken, maar het is ondertussen al donker.

Uiteindelijk vinden we een camping municipal. Het is eerder een park waar de lokale bevolking aan de rivier wat komt uitrusten, picknicken,... 's Nachts worden we wakker gehouden door jongeren die in het park met hun auto komen rondscheuren en luide muziek spelen. Heeeel tof!

Buenos Aires

Nog 2 dagen rijden tot Buenos Aires. Nog 1x slapen, ditmaal in Santa Rosa. Een drukke stad waar we terug internetten, terrasje, pizza eten en inkopen doen. Onze camping is allesbehalve luxe, maar de mensen die er zitten ontvangen ons hartelijk. 's avonds samen ne sterke drinken en ons beste spaans bovenhalen.

Wat nu...?

Onze planning is lichtjes gewijzigd. We zijn dus niet verder doorgereden naar Mendoza. We hadden besloten om sneller terug in Buenos Aires te zijn. Dan hebben we minder kosten aan de auto. En we zouden ook graag naar de Iguazu Falls gaan met de bus of het vliegtuig en onze reis afsluiten op het strand in Buenos Aires of Uruguay.

We houden jullie op de hoogte...

Gletsjers, laguna's, versteende bomen,...

2008-11-18T16:11:00.009+01:00

Comodoro Rivadavia:
Dit rustig stadje aan de kust wordt onze eerste stop na Peninsula Valdes. Tijd om even naar de supermarkt te gaan, wat cd´s te kopen, een voorraadje eten in te slaan en daarna op restaurant te gaan. We slapen op een mooie en goed uitgeruste camping in een naburig stadje 'Rada Tily' 15 km verder.
Versteend bos:
De volgende ochtend rijden we naar 2 uitkijkpunten op een klif naast Rada Tily. Het eerste punt geeft een mooi uitzicht over de stad en de zee. Het 2de punt zou een zicht hebben over een zeeleeuwkolonie. Jammer genoeg merken we bij aankomst dat die toegang nog meer dan een uur gesloten is.
Daar gaan we niet op wachten... We proberen langs een heel klein wegje door de duinen terug op de grote baan te geraken. Bleek achteraf dat dit wegje eigenlijk bedoelt was voor terreinwagens en geen VW-tje zoals dat van ons :).

Tegen de middag komen we aan het grote versteende bos (nationaal monument).
Een paar miljoenjaar geleden stond hier een bos met gigantische bomen van sommigen 35m hoog en een diameter van 3m! Na een vulkaanuitbarsting werd het hele bos bedolven. Hierdoor werd al het organische materiaal omgevormd tot kwarts, dat afhankelijk van de mineralen die het bevatte, verschillende kleuren kreeg.
Zoveel jaaaren later kwamen de bomen door erosie terug boven de grond te liggen, ditmaal volledig versteend!
Je loopt daar dus tussen de omvergevallen boomstammen en houtschilfers alsof een paar houthakkers er de dag voordien zwaar werk hebben verricht. Maar al dat hout is dus steen!!
Tegen de avond slaan we de tent op in een stadje San Julian. Dit zou de plaats bij uitstek zijn om dolfijnen te zien. Dat belooft voor morgen!

San Julian en het nationaal park 'Monte Leon':
We gaan eens informeren achter een tochtje op de boot tussen de dolfijnen en wat blijkt...
We zijn 2 maanden te vroeg. De dolfijnen zijn nog niet aangekomen. Jammer!

Geen getreur... we rijden gewoon naar het volgende natuurpark, Monte Leon.
Hier maken we voor het eerst kennis met de wereldberoemde wind van Patagonië
Onvoorstelbaar! We proberen 2 korte wandelingen aan de kust te maken. Eentje met een uitkijkpunt naar een kolonie zeeleeuwen en de andere op het strand. Laura vindt het maar niks :). Je moet al moeite doen om de deur van de auto open te krijgen. En dit zou dan de plaats zijn waar we de tent voor de nacht opslaan.
Niet geheel tot onze verbazing blijkt de camping nog gesloten te zijn. Het seizoen moet hier nog beginnen.

Het is onderstussen al 16u in de namiddag. We bekijken even onze reisgids (lonely planet) waar we nog naartoe kunnen. De volgende stop is eigenlijk Ushuaïa. Maar daarvoor moeten we een stukje door Chili. 1 probleem: We hebben geen papieren om met de auto de grens over te steken. Gevolg: We passen de plannen aan en besluiten naar de andere kant van het land te rijden, naar het stadje 'El Chalten'. We moeten ongeveer 250km rijden over een onverharde weg, RP9.
De weg loopt op de rand van een plateau met een fantastisch uitzicht op een gigantische vallei. Een paar keer probeert Pieter uit te stappen om een foto te maken. Onbegonnen werk!! Je kan niet eens tegoei blijven staan! Voorzichtig rijden we verder. De benzinemeter slinkt aanzienlijk...
Op het ogenblik dat we in het rood gaan moeten we nog 1.5uur rijden. Dat halen we dus niet.

Gelukkig komen we, ergens tussen veel uitgestrekte vlaktes met niks, een barrak tegen van wegenwerkers waar we een paar vriendelijke arbeiders ontmoeten die ons wat bezine willen geven. Zo halen we tegen 21u ´s avonds toch nog ons doel en tevens de uitvalbasis voor het nationaal park van de gletsjers.

Parque national los glaciers:
'El Calafate'. Het is net alsof we in een skistadje aankomen. Precies dezelfde sfeer!
En natuurlijk zijn alle prijzen daar ook naar :).

De eerste dag rusten we gewoon wat uit, slenteren wat door de stad en ontmoeten we Vera en Jean-Christophe. Een tof koppel (zij van Nederland en hij van Frankrijk) dat Peru en Argentinie met de fiets doorkruist. Heel moedig met al die wind!We staan de volgende dag vroeg op om samen met hen naar de meest indrukwekkende gletsjer van Argentinie te gaan, 'Perito Moreno'. En het wordt een ongelofelijke dag! We vallen van de ene verbazing in de andere.
Er breken voortdurend stukken ijs (meestal van 10 m lang) van de gletsjermuur, die onder luid gekraak en gedonder het meer in storten, waardoor uit het water reusachtige fonteinen de hoogte inspuiten... (tot 30 m hoog!) De gletsjer zelf is tot 55m hoog en start een 14km verder in de bergen. In de namiddag beklimmen we een berg in de buurt van de gletsjer waar we genieten van een ongelofelijk uitzicht over de hele vallei en de gletsjer.

El Chalten:
Een 200 km verder in hetzelfde park slaan we onze tent op om een trekking van 2 dagen voor te bereiden langs een paar kleinere gletjsers, meren en 2 groten spitse bergtoppen, Cerro Fitz Roy en Cerro Torre.
Maar voor we vertrekken moeten we nog even iets vieren, want Laura is Jarig!!!!!
Het is hier niet de ideale plek voor grootse dingen dus blijft het (voorlopig!) bij een lekkere appeltaart als ontbijt.

De trekking is zwaar en het is heel warm. Het is uitzonderlijk windstil en het is de eerste keer in een maand dat de hemel bijna helemaal open is. Wat natuurlijk zorgt voor een hoop blije gezichten van de mensen die, net zoals wij, in de bergen rondlopen :).
Na de tocht nemen we een dagje vrijaf om de benen wat te laten rusten en het volgende deel van de reis voor te bereiden.

Het begin van een lange tocht...

2008-11-10T21:50:00.024+01:00

Ons plan voor Argentinië:

We rijden via de RN3 vanuit BA langs de Oostkust tot in Ushuaïa. Vanaf dit zuidelijkste stadje ter wereld reizen we verder richting Mendoza, langs de grens met Chili. En vanuit Mendoza doorkruisen we het land, terug naar BA.

Sierra de la Ventana (onze eerste stopplaats):

Na 1 dag rijden in de eindeloze vlaktes van de Pampas, komen we aan in S de la V.

Dit is een rustig dorpje, waar we een al even rustige camping vinden.

We maken een dagtocht door Parque Provincial Ernesto Tornquist. Het is kei heet!

Gelukkig kunnen we onderweg wat afkoelen in een bergriviertje. We zijn helemaal alleen... romantisch...

Peninsula Valdes:

Na weer lang rijden, ditmaal door het eerste deel van Patagonië, komen we aan in Puerto Piramides. Peninsula Valdes is een nationaal natuurpark dat door Unesco in ´99 werd uitgeroepen tot werelderfgoed en zou 1 van de hoogtepunten van onze reis moeten worden.

En dat werd het ook!!!

We zien in de komende 3 dagen de meest ongelofelijke dingen: zeeleeuwen, zeeolifanten, orka´s, walvissen, vogelspinnen, Guanaco´s, gordeldiertjes, patagonische hazen, pinguins en nog een hele hoop meer... Allemaal in het wild en de meesten van heeeeel dichtbij! De laatste avond worden we na de walvisboottocht en een magnifieke zonsondergang, nog even getrakteerd op een gebakje en een glaasje champagne (was incl. bij de boottocht :) ).

De rest hoeven we niet te vertellen... kijk zelf maar:

Car rental in Buenos Aires

2008-11-10T21:23:00.006+01:00

Na 4 dure dagen en nachten in Buenos Aires (BA), zijn we er dan toch in geslaagd om een betaalbare huurwagen voor de komende 1.5 maand te vinden.

Huren is hier geen probleem, maar geld afhalen in BA is een ramp! Blijkbaar is er een paar jaar terug een economische crash geweest waarbij alle banken sloten en ineens iedereen zijn spaargeld weg was. Sindsdien kan je met een visakaart max 150 euro afhalen in 1 keer! En we kregen normaal 15 % korting als we cash betaalden voor de wagen. Mission impossible...

Maar na wat onderhandelen kregen we toch nog 10 %. Wij gelukkig en voldaan!

De hele zoektocht werd wat opgefrist door 2 avondjes uit met Marie-Laura en Dudy ( verre familie van Laura en leeftijdsgenoten), the gay-parade op Av. de Mayo en een avondje cinema in Recoleta.

...The Beach...

2008-11-01T17:21:00.011+01:00

Zaterdag 25 oktober zijn we in Mancora aangekomen. Na een busreis van 21 uur is dit 'the place to be' om uit te rusten! Het is 8 uur 's morgens en al loeiheet...

Van vermoeidheid nemen we het eerste hostel dat de taxichauffeur ons aanwijst. Heel basic maar te doen voor een nacht. We slapen in een hut gemaakt van bamboe maar dan wel vol luchtgaten: gevolg is dat de kamer zich naar de avond toe snel zal vullen met muggen. Gelukkig is er een muskietennet om onder te slapen.

Voor de tweede nacht zoeken we een ander hostel, bij de buren. Wel iets duurder maar zoveel aangenamer, properder, ruimer,... We slapen in een bungalow, weer gemaakt uit bamboe maar deze keer zonder gaten.

Mancora is ideaal om te chillen, veel visschotels te eten, te surfen, kitesurfen, zwemmen... De eerste dag zijn we samen een les surfen gaan volgen. Man, man, da is niet simpel! Het is voor beginners eigenlijk enkel een kwestie om je evenwicht zo lang mogelijk te behouden. De eerste paar keren val je natuurlijk direct van je plank, wat niet aangenaam is met de hoge kracht van de golven. Maar na enkele keren proberen konden we al braafjes op onze plank blijven staan. Spijtig genoeg hebben we hier geen bewijsmateriaal van :-(

Net bij de laatst genomen golf, bezeerde Laura haar voet en hield het daarom voor de komende dagen voor bekeken.

Pieter, die kreeg er maar niet genoeg van en ging de volgende dag kitesurf-lessen nemen. Na de eerste les kreeg hij al de smaak serieus te pakken. Om al een beetje te kunnen kitesurfen zou je 7 tot 8 uur les moeten nemen, dus waarom niet.

Heerlijk zo zweven op het water! Maar oh zo vermoeiend!! En als kers op de taart zwemt er een speelse walvis voorbij tijdens de eerste les in het water... Super!!
Laura ging mee als supporter en fotograaf van dienst. Kitesurfen is een dure sport maar eens je eraan begint wil je niet stoppen. Curieus wat onze belgische kust hierin te bieden heeft...
Onze laatste dag aan het strand in Mancora, spoelt er nog even een dode zeeleeuw aan... man dat stinkt! Zelfs de zee ruikt plaatselijk naar rotte vis :). En ze hebben hier niet echt een opruimdienst. Bijgevolg is er een local die met een stok het beest terug wat de zee induwt, om dan 300m verder weer aan te spoelen.

Tijd om andere oorden op te zoeken dus...

Woensdag 29 oktober nemen we noodgedwongen de nachtbus terug naar Lima want op 31 oktober vertrekt onze vlucht naar Buenos Aires...

Nazca-lines en sandboarding

2008-10-24T03:20:00.004+02:00

Nazca blijkt een klein stadje te zijn, met relatief weinig te zien. We gaan ons wel even informeren naar de wereldberoemde Nazca-Lijnen. Dat zijn heel grote tekeningen in de woestijn, die je vooral vanuit de lucht kan zien. Ze zijn een paar honderd jaar oud en blijven tot de dag van vandaag een groot mysterie (Ondanks de vele onderzoeken die naar deze figuren gedaan zijn).

Aangezien de prijzen voor de tours die ze aanbieden waanzinnig hoog zijn, besluiten we de dag erachter op eigen houtje eens een kijkje te gaan nemen.

Je kan de lijnen op 2 manieren zien:

De beste manier is vanuit een vliegtuigje! Maar aangezien we van iedereen te horen krijgen dat de meesten hier heeeel ziek in werden, besluiten wij om voor manier 2 te gaan.Er staat een toren tussen 2 van de vele figuren, een half uurtje rijden met bus vanuit Nazca.Je stapt daar af in het midden van de woestijn. Je betaalt 0.25 euro om de toren op te mogen... en lacht je dan een kriek met wat je ziet. Het lijkt alsof iemand met een schop zichzelf heeft bezig gehouden met greppeltjes te graven in de vorm van een boom en een hand.

Volgende dag:

bustrip van 2u naar Ica en vanuit Ica direct naar Huacachina. Dat is een snikhete Oase op 5km van Ica, in het midden van de zandwoestijn. We vinden er een betaalbaar hostel met zwembad, woehoew!In de namiddag gaan we al direct sandboarden. Het ziet er hetzelfde uit als snowboarden, maar dan op zand. Het sandboarden op zich gaat niet zo vlot, maar de rit met de zandbuggy is heerlijk!Achteraf toch blij dat we levend terug gebracht werden. s Avonds worden we getrakteerd op een gratis salsa-les in een plaatselijke coctailbar. Dag 2 in Huacachina:zwemmen, zonnen, lezen, eten, zonnen, zonnen, en nog wat zonnen.Vandaag:

We slapen lekker uit... en beslissen van onze route wat te wijzigen. De voorziene trip naar Paracas laten we varen en we boeken ons een 21uur durende busreis van Ica naar Mancora, voor onze laatste week Peru.

Mancora ligt in het noorden vlak tegen de grens met Equador. Daar zouden de mooiste stranden van Peru zijn en het is er het hele jaar door tropisch klimaat. Ideaal om eventueel te leren surfen en uit te rusten...

Arequipa, La Ciudad Blanca

2008-10-19T00:48:00.007+02:00

Zondag 12 oktober zijn we in de namiddag veilig aangekomen in Arequipa. De reis is vlot verlopen, al zaten we niet in een dubbeldekker zoals beloofd en kregen we een chauffeur die dacht dat hij Elvis was én die tegen 100 km/uur door de bochten scheurde...

Het is zalig warm bij aankomst en doet een mens terug glimlachen...

Arequipa is een prachtige stad, omgeven door drie vulkanen en is voor een groot deel gebouwd uit 'sillar', een soort van vulkanische tufsteen. Vandaar dat het de Witte Stad wordt genoemd.

Overdag is het lekker warm, 's nachts koud.

De eerste dag hebben we niet al te veel energie verspild: een hostal zoeken, uitpakken, de stad verkennen, terrasje doen, vuurwerk bewonderen vanop een dakterras met een glaasje pisco sour in de hand,...wat kan het leven toch schoon zijn :-)

Dag 2 in Arequipa is al wat meer cultureel getint: een bezoek aan het klooster van Santa Catalina. Gewoonweg prachtig! In 1580 gesticht door een weduwe. Honderden jaren lang hebben nonnen hier in afzondering geleefd. Sinds 1970 is het pas toegankelijk geworden voor het publiek. Het is een stad op zich met straten en steegjes, pleintjes, huizen, een kerk, een begraafplaats,... Vooral de blauwe en terracotarode kleuren zijn opvallend aanwezig.
Dag 3 en 4 ligt Laura ziek in bed. Pieter profiteert ervan en rust ook uit, kijkt veel TV maar zorgt vooral goed voor z'n mie.

Dag 5 willen we het toch nog rustig houden, kwestie van niet te hervallen... We bezoeken het Museo Santury, het museum van de archeologie van de Andes. De tentoonstelling ging specifiek over de ijsprinses Juanita, een meisje van 12-14 jaar dat op de top van een vulkaan op meer dan 6000m hoogte, als mummy werd teruggevonden. Een 500 jaar geleden werd dit incameisje geofferd aan de berggoden. Haar lichaam is goed bewaard gebleven doordat zij in een gletscher begraven lag. Akelig verhaal wel.

Dag 6 en 7 maken we een georganiseerde tour naar de Colca Canyon, de kloof van de Colca rivier. De eerste dag zien we vooral mooie landschappen op de hoogvlakte tot 5000m en kuddes met lama's, vicuna's en alpaca's. De tweede dag staan we om 5u00 's morgens op om op tijd aan birdwatching te kunnen beginnen, meer specifiek de condors. Spijtig genoeg hebben we er enkel 3 vanuit de verte kunnen zien. 's Avonds gezellig eten met traditionele dansen die werden opgevoerd. We laten ons allebei overhalen om een dans mee te doen tussen al die toeristen...:-)

Morgen vertrekken we naar Nazca, een busreis van 12 uur...

Ijsklimmen en Titicaca-meer

2008-10-12T03:09:00.011+02:00

Donderdag 9 oktober:

We staan weer eens op tijd op en laten ons samen met Alvaro en Glenn (Australiër) naar de Huayna Potosi rijden. Dat is een berg met gletsjer in de buurt van La Paz.

Daar beginnen we aan een helse wandeling tot aan de gletsjer. Het pad gaat stijl omhoog en de koude en de hoogte maken het extra moeilijk. Als we aan de gletsjer komen vertelt de gids ons hoe we ons materiaal (ijsbijlen, stijgijzers, veiligheidsgordel,...) moeten aandoen en gebruiken.

Na de uitleg beginnen we met een groepsklim naar een ijsmuur. Daar mogen we 1 voor 1 de muur beklimmen. Het is kei zwaar, te meer omdat er in de helft van de muur een overhang is en je dus al het gewicht bijna op je armen neemt.

Iedereen geraakt boven... zelfs Laura doet het fantastisch!

Na die laatste afmatting waren we allemaal blij om aan de terugtocht te beginnen. En 4 uur later staan we terug aan ons hostel in La Paz. Nog een laatste avondmaal met Alvaro, want de dag erachter scheiden onze wegen...

Vrijdag 10 oktober:
We ondernemen weer een busreis om 'u' tegen te zeggen. Ditmaal moeten we over de grens om in Puno (Peru) te geraken. Een heel gedoe!!

Zaterdag 11 oktober:
Een tocht met de boot op het Titicaca-meer met een bezoek aan de 'Islas Flotantes' maakt onze dag weer bijzonder. Ongelofelijk hoe mensen leven op drijvende eilandjes van riet! Echt alles bestaat uit riet...

Morgen reizen we door naar Arequipa... Als alles mee zit zijn we daar in de namiddag :).

La Paz - Uyuni - Chili

2008-10-08T20:06:00.009+02:00

We reizen de komende week samen met Alvaro, een Spanjaard van onze leeftijd. Hij was één van de medehikers op de Salkantay-trip. Zeer handig dat hij spaans kan...

In La Paz aangekomen hebben we bij verschillende touroperators direct geïnformeerd naar de uitstappen naar de zoutvlaktes. We boeken uiteindelijk onze driedaagse tocht bij een agentschap, onder leiding van een Hollandse meid.

Eerst nog een beetje ronddwarrelen in de té drukke stad, een ijsje eten bij "Dumbo's" (de beste van de stad), snacks kopen, wc-papier en zakdoekjes, natte doekjes,... Klaar dus om verder te reizen.

Om 21u00 nemen we een toeristenbus naar Uyuni, waar we de volgende dag om 8u00 's morgens arriveren. Echt goed slapen doe je niet als je 's nachts moet reizen.

Uyuni is een klein stadje in the middle of nowhere, een spookstad. Het is er ijskoud, maar een stralend blauwe lucht.

Om 10u30 kunnen we eindelijk vertrekken. We zitten in een jeep met 9 personen: Valerio de chauffeur, de kokkin en haar zoontje van 10m oud, een koppel uit Brussel, een 19 jarige Zwitserse en wij 3.

Dag 1:

Treinkerkhof: Oud transport voor zilver, goud,... Sinds het transport te duur werd heeft de lokale bevolking stilaan de beste onderdelen eraf gevezen en verkocht :).

Salar de Uyuni: De grootste zoutvlakte ter wereld: 12.000 km2

Daar middenin een eiland van koraal met immense cactussen op van soms 900 jaar oud.

We slapen in hotel del sal: Een hotel gebouwd uit zoutblokken. Basic maar mooi en gezellig.

Dag 2:
De hele dag door rijden we door tal van woestijn- en berglandschappen met hier en daar een kleurrijke zoutlagune vol flamingo´s. ( laguna blanca, laguna colorada,...)

Pieter kan spijtig genoeg niet ten volle mee genieten vandaag aangezien er iets mis was met de melk van het ontbijt: gevolg... hele dag misselijk.

´s Avonds slapen we in een slaapzaal ergens midden in de woestijn. IJSKOUD!!!! (als je weet dat het overdag hier al vriest... dan wil je niet weten hou koud het ´s nachts wordt).

Geen verwarming... maar dat is hier nergens in de landen waar we komen.

Dag 3:

We staan om 5u op. We gaan eerst naar sol de mañana: de geisers. stinkt verschrikkelijk, maar wel cool! We kunnen wel niet langer dan 5 min blijven want het vriest te hard.

Volgende stop zijn de aguas termales= hotsprings. Een aantal onder ons durven het aan en genieten van het heerlijke warme buitenwater, terwijl anderen verkiezen om een pootje te baden.

Na het ontbijt stoppen we aan laguna verde... de mooiste van allemaal.

Normaal eidigde hier de tour. Maar we hadden er nog niet genoeg van, dus regelen we nog een overzetje met bus naar Chili voor een bezoek aan de maanvallei (Valley de la luna).

Bleek achteraf meer dan de moeite waard te zijn!

We overnachten in het grensstadje San Pedro de Atacama. En heel charmant stadje maar wel veel duurder dan we gewoon zijn.

Dag 4:

We beginnen aan onze terugreis tot La Paz. Eerst met de bus terug tot Bolivia. Dan met de jeep 7u door de woestijn rijden tot Uyuni. Even 8 uur wachten op de trein van 2u ´s nachts. Om dan met die trein om 9u ´s morgens in Oruro aan te komen. En als laatste 4u op de bus tot in La Paz.

We nemen 2 dagen vakantie in La Paz = lekker shoppen, wat rondwandelen, internetten, goed gaan eten,... en we boeken nog even een dagje ijsklimmen op een gletsjer in de buurt. Vertrek is gepland voor morgenochtend.

Overmorgen nemen we de bus naar Puno - Peru. Dat is de uitvalsbasis voor ons bezoek aan het Titicacameer.

Hasta luego!

Salkantay - Machu Picchu

2008-10-01T21:17:00.009+02:00

Olà amigos!

We hebben het overleefd!!!
Een 5 daagse trektocht door berg en dal rond de Salkantay-berg.

Dag 1 (Mollepata 2800m - Soraypampa 3700m):

Kei heet, direct zwaar klimmen, heel veel stoffige wegjes en ´s nachts ijskoud. Gelukkig werd een deel van de bagage, gedurende heel de tocht, gedragen door ezels en paarden en kregen we 3 maal per dag lekker eten voorgeschoteld voor de hele groep (12 Pers.).

Dag 2 (Soraypampa 3700m -SalkantayPass 4600m - Collpapampa 2800):

De hoogte en de wolken waar we door moeten zorgen voor de nodige afkoeling op de zwaarste dag van de hike. Maar het uitzicht is adembenemend! Het behalen van de hoogtst top van onze trip (4600m) geeft voor iedereen in de groep een zalig gevoel. In de namiddag zakken we terug tot op de hoogte waar het regenwoud begint. Veel groen en bloemen, massa´s kolibri´s,... maar helaas ook muggen!

Bij aankomst op het tentenkamp begint het tropisch te regenen. Er zit niets anders op dan greppeltjes te graven rond te tenten en hopen dat we droog liggen... Iedereen heeft een redelijke nacht gehad.

Dag 3 (Collpapampa 2800- La Playa):

Prachtige wandeling door de jungle, tegen de flanken van de stijle Andesbergen. Met als afsluiter... de hotspring van Santa Teresa. Zalig relaxen en weer 20 nieuwe muggenbeten erbij :). ´s Avonds trekken we met de groep naar de plaatselijke discotheek. Pisco sour en de nodige flessen bier... mmmmm.

Dag 4 (La Playa - Aguas Calientes):

Auch... misschien was de pisco sour er te veel aan. Vandaag 6 uur stappen. Het is weer snikheet en nog meer muggen. Iedereen is nogal stil en de tocht verloopt moeizaam. De 2de helft lopen we op het treinspoor tot aan de eindbestemming. De trein toetert vaak zodat we tijdig aan de kant kunnen springen.

Eénmaal aangekomen in het stadje Aguas Calientes, krijgen we een kamer in een hostel met een warme douche en een zacht bed... heerlijk na 4 dagen stappen!

Dag 5 ( Aguas Calientes - Machu Picchu):

We staan om 4 uur op om de eerste bus naar Machu Picchu te kunnen nemen. We zijn gelukkige één van de eerste 400 personen, wat wil zeggen dat we de Waynapicchu mogen beklimmen. Vanop deze berg heb je een immens overzicht over Machu Picchu en omliggende bergen.
Maar Laura kan spijtig genoeg niet mee als gevolg van pijnlijke enkels.
Dit is niet voor niks één van de 7 wereldwonderen!!!
Tegen de avond nemen we de trein en bus terug naar Cuzco.

Vandaag (woensdag 1 oktober) boeken we een goedkope vlucht naar La Paz - Bolivië. Morgenvroeg vertrekken we om 9u en een uur later landen we al.

Machu Pitchu here we come...

2008-09-25T20:00:00.007+02:00

Na 3 dagen heerlijk kuieren door de stad, nog wat spaans leren en ons nog wat verder zorgen te maken over ons cash geld dat nu echt bijna op is, is het eindelijk zo ver...

Onze Visa-kaart is eindelijk aangekomen op het consulaat in Cuzco, met dank aan onze bank in België en de mama en de papa die goed mee geholpen hebben.

En ne stamp onder die pummels van Visa hun kont, die hun naam op vlak van service alles behalve waard zijn!!!!

Maar nu we terug geld hebben, zijn we weer toerist op en top.

Vandaag boeken we dus een 5-daagse alternatieve inca-trektocht (Salkantay genaamd) naar 1 van de 7 wereldwonderen... Machu Pitchu. Morgenvroeg (of deze nacht dus) om 4u vertrekken we. Dit zal de eerste maal, sinds ons vertrek, echt afzien worden... Hoera!

Enige minpunt is dat de weersvoorspellingen ons niet gunstig zijn.

Dus hopelijk tot binnen 5 dagen :)

Death road II

2008-09-24T17:55:00.005+02:00

Na de busrit vanuit Huancayo kwamen we helemaal afgemat in Ayacucho aan. Hier werden zoveel jaar geleden de laatste spaanse bezetters onthoofd.
Het is een levendige stad met elke dag wel wat te beleven: Fanfares die door de stad trekken gevolgd door een hele stoet, optredens met lokale volksdansen, levendige restaurantjes,…

Na 3 dagen mooie wandelingen in de stad, veel en heerlijke eten en de nodige frisse pintjes was het weer tijd om verder te reizen.

Weer een busrit van 12u naar Andahuaylas. Een vreselijke bus, prop vol, en zelfs mensen die met hun schaap de bus opstappen… Maar ongelofelijke uitzichten!!!
En zoals ook vorige keer hebben we toch weer een paar keer bijna een hartstilstand gehad. Soms rijd je naast een afgrond van, zonder zever, meer dan 500m diep!
Die buschauffeurs kunnen hier wel rijden... dat is zeker.

Volgende ochtend, terug vroeg opstaan en ditmaal een veel aangenamere bus naar Cuzco. Het uitzicht was minder afwisselend dan de vorige ritten en de weg is voor een groot deel geasvalteerd. Na 9 uur rijden komen we eindelijk aan…

Cuzco… een heerlijk stad!!!!!
Ongelofelijk mooi, heel veel te zien en te doen, veel (muziek)café´s en er zijn veel mensen die Engels spreken. Toch wel handig, al begint het wel te lukken om ons in het spaans te behelpen.

Het plan is om hier meer dan een week te blijven. Ook omdat we eindelijk bericht gekregen hebben van de bank over onze visakaart… Woensdag zouden we terug geld hebben, woehoew!! Laura moet zich serieus inhouden om niet ons laatste centjes hier te verbrassen.

En om een idée te geven van wat het leven hier kost: We zitten nu in een hostel voor 4 euro per nacht incl kamer voor 2, ontbijt, tv-kamer, gemeenschappelijk sanitair, en een bibliotheek met info over alles wat hier te doen valt. Gisteren avond zijn we in een restaurantje een menu (soep, hoofdgerecht, dessert en thee) gaan eten voor 1 euro per man… heerlijk zo leven :).

Death Road!!

2008-09-19T21:08:00.003+02:00

Zoals eerder al gezegd hebben we een (luxe)bus genomen van Lima naar Huancayo. De rit duurde een kleine 10 uur. Heel comfortabel, de ene film na de andere (gelukkig in het engels, spaans ondertiteld), zelfs een warme maaltijd incl. Dit alles voor 7 euro per persoon.

Huancayo is een drukke, typische peruaanse stad. Stof, uitlaatgassen en veel lawaai. Lima kon ons meer bekoren. Om toch nog iets gezien te hebben en even weg te zijn van de drukte, hebben we een georganiseerde dagtrip gedaan.

Na 2 dagen in Huancayo hadden we er genoeg van. Op naar het volgende! We namen terug de bus naar Ayacucho. Ditmaal geen luxe...de bagage bovenop de bus gebonden, geen films, geen eten, geen asfaltwegen en geen wc. Als je dringend moest, verwittigde je de chauffeur die dan even later aan de kant stopte zodat je je ding snel (heel snel!) kon doen.

De rit duurde opnieuw 10 uur. Dit op een heel smalle bergweg, rijdend langs de afgrond, met continue haarspeldbochten, en als de brug te smal was reden we dwars door de rivier. Een echt spannende rit met prachtige uitzichten en landschappen. Al hebben we wel een paar keer voor ons leven gevreesd... :-)

Spannende dagen...

2008-09-15T04:43:00.009+02:00

Dag 2 in BA.

Na onze daguitstap in Palermo, een schitterende wijk in BA, bleken onze paspoorten en bank- en visakaart verdwenen te zijn.
Verloren of gestolen, we weten het nog steeds niet met zekerheid, maar de kans is groot dat er iemand heel lange vingers had... .

Opzich allemaal niet zo erg, maar best spannend want de volgende namiddag moesten we het vliegtuig halen naar Lima (Peru). Wat doet ne mens dan: Snel beginnen rondlopen! Dezelfde avond nog naar de flikken, een armzalig kot. Vroeg opstaan om als eerste aan de ambassade te staan om dan 2 uur later al veel opgeluchter met 2 nieuwe paspoorten rustig te gaan inpakken voor onze vliegreis.

We hebben nog wat geld over om te overleven, maar de bankkaarten lijken niet zo gemakkelijk in orde te komen. Visa international my ass... Ze zijn 24 op 24 bereikbaar op onbestaande nummers!

Ondertussen hebben we 2 zalige dagen Lima achter de rug bij familie van Laura. Een heerlijk bed, een lekkere douche, veeeeel eten,... En ondanks de negatieve informatie over Lima, blijkt het toch een levendige stad te zijn vol kleurrijke historische gebouwen en plaza´s. Toch opletten geblazen want de lange vingers zijn talrijk! Maar sinds ons trauma hebben we ogen op onze rug gekregen :).

Als alles mee zit, nemen we morgen namiddag (maandag) een 6 uur durende bustrip naar Huancayo, ten oosten van Lima.

Hasta luego!

Buenos Aires... El inicio!

2008-09-11T16:51:00.002+02:00

Ola!

Na 2 keer overstappen, onderhandelen om een vervroegde vlucht van Brazilië naar Argentinië te nemen (anders moesten we 12 u wachten), een te dure busreis van een uurtje en een flinke wandeling met onze rugzak, zijn we veilig maar stik kapot in ons Hostel geraakt.

We slapen in een kamertje met 2 stapelbedden, elk 3 ettages. Appart slapen hadden we niet veel zin in. Dan maar met 2 op een matrasje van 90 cm breed en niet bewegen of 1 van de 2 ligt 2m lager op de grond ;).

Buiten een paar chique winkelstraten en een gore pizzatent voor ons avondmaal hebben we nog niet veel gezien. Het is hier 16 graden en bewolkt, met af en toe regen... een normale winterdag in BA.

Morgen vliegen we naar Lima en daar begint het pas echt...

ps slechte uitvinding zo´n qwertyklavier!

stressssss....

2008-09-03T20:32:00.002+02:00

Eindelijke het is bijna zover!!...
Maar natuurlijk eerst nog het trouwfeest van Jo en Ans, verhuizen, reis voorbereiden,...
Kortom verzuipen in het werk om zeker niet uitgerust te vertrekken.
Geen probleem,
we hebben immers 4 maanden om te doen en te laten wat we willen.

Nog 5 dagen...